Het watersprookje Ondine is een ontroerende ode aan de fantasie..

“Ondine is een ontroerende ode aan de fantasie”, mopperde ik vanochtend toen ik met moeite het eerste rode polyester blad over het betonijzer schoof.  Deze quote kwam uit de enthousiaste recensie in de Volkskrant van maandag over het theaterstuk Ondine wat momenteel gespeeld wordt in de Haagse Koninklijke Schouwburg. Gelukkig ging het met de polyester bladen twee tot en met vijf een stuk makkelijker. Vanmiddag zou ik deze  grote Ondine Longo -samen met de” gewone” Ondine-  moeten afleveren bij  bewonderaarster E.  in Nijmegen. Eigenlijk  zou ik met een paar Ondines naar Den Haag moeten gaan om ze aan de rand van de orkestbak in de Koninklijke Schouwburg te zetten. Niet alleen vanwege hun schoonheid passen ze bij de waternimfen, maar ook de transparantie van het polyester en het nimfengewaad lijken  hebben zoveel gemeen.  Regisseur Jeroen de Man en hoofdrolspeelster Evgenia Brendes  vallen  direct voor de schoonheid van het polyester; daar was ik van overtuigd. Wat let me om een paar Ondines mee te nemen als ik volgende week  naar de voorstelling kom? U ziet; het houdt me nogal bezig, deze voorstelling.  
Ik besloot gewoon weer aan het werk te gaan en Ondines af te gaan leveren bij E. Het eerste waar  E.  mee zwaaide toen ik de polyester dames naar binnen bracht was de Volkskrant Ondine-recensie; de derde keer al weer deze week….