Flirten met de zon; hoe doe je dat?

Ik wil het hebben over het houden van Ondines. Natuurlijk houdt niet iedereen van Ondine, maar daar wil ik het nu even niet over hebben..
Als ik op een expositie sta of op een Open-Tuinen-Dag gebeurt het regelmatig; iemand staat plotseling stil en gaat geconcentreerd kijken; daarna draait ze zich om naar mij, kijkt haast een beetje betrapt en zegt vervolgens dat ze haar erg mooi vindt. Op mijn beurt ga ik dan vertellen dat dat klopt; ze zijn inderdaad erg mooi. Vervolgens licht ik dan toe dat de zon er ook toe doet; juist in de seizoenen dat je niet zo met het buitenleven bezig bent. Een beetje reclame en een beetje zelfbevestiging; maar ook samen genieten van iets moois. Ook een beetje onmacht trouwens; als je zo moet gaan uitleggen waarom je iets mooi vindt.

Laatst kreeg ik een aantal prachtige foto’s die fotograaf Anita Walraven heeft gemaakt van Ondine. Toen ik die zag realiseerde ik me de onmacht van woorden en de kracht van het beeld. Vooral de foto hierbij geeft precies aan waar het om gaat; de schoonheid en ontroering van het zonlicht vangen en doorgeven. Zon>Ondine>Maker>Fotograaf>Gebruiker: het is een Grote Flirt!

Maarten Boon 

Hoe Ondine toch kon groeien..

Als ik een Ondine gemaakt heb is ie in principe af; een kleurig kunstwerk op twee roestige stalen poten. Ondines groeien dus niet en dat is juist hun charme. Ze zijn niet onderworpen aan de natuurwetten van planten; ze kennen geen groei en geen seizoenen. Vooral dat laatste is mooi; ook als alle blaadjes van de bomen vallen behouden ze hun kleur. Of actueler: als de plantjes in de lente hun best doen de knopjes zo gauw mogelijk uit te laten komen staat Ondine al lekker te pronken in het prille lentezonnetje. Concurrentievoordeel wordt dat wel genoemd. Maar misschien vindt U dat not-done; zo spreek je toch niet over je tuin..
Toch bestaat er sinds vandaag een groei-versie; de Ondine Longo. Zo heet ze voorlopig; we waren druk bezig met haar komst en hebben nog niet goed nagedacht over haar naam. Ondine Longo komt zo’n 2,50 meter boven de grond uit; de gewone -klassieke- Ondine komt tot 1,90 meter.. Dat wijst toch duidelijk op groei zou je zeggen. Ik verwacht dan ook dat Ondine Longo zich meer thuis zal voelen in grotere ruimtes (zoals een grote tuin, in een parkachtige omgeving, aan de rand van een vijver). Het is een Ondine waar je een beetje naar opkijkt. Niet alleen een kunstwerk dat je ontroert, maar ook een kunstwerk wat boven onze eigen maat uitstijgt. 
Groei is er dus wel degelijk, maar vooral in mijn hoofd en handen. Water geven hoeft nog steeds niet; liefde geven mag altijd. Ze vragen erom..

 Maarten Boon